Rozdział 66

- Ojej... Dawno się tak nie bawiłam- jęknęłam, ściągając buty. Rzuciłam je obok szafy w sypialni w mieszkaniu Jeydona i położyłam się, zamykając oczy. Jeydon poszedł do łazienki wrzucić do pralki koszulę, którą przypadkiem zalałam mu napojem.
- Śpisz?- Usłyszałam po kilku minutach, gdy położył się obok mnie.
- Nie- odparłam.- Muszę iść pod prysznic. W życiu tak nie szalałam na parkiecie. A to wszystko przez Ciebie- powiedziałam oskarżycielsko z uśmiechem. Otworzyłam jedno oko, żeby zobaczyć Jeydona. Nie spodziewałam się go... Tak blisko. Był centymetr nade mną.
- No tak, wiedziałem- powiedział i odsunął się lekko.
- Poczekasz minutkę?- zapytałam, podnosząc się.
- No, z tym to musiałbym się chwilę zastanowić. Chcesz zostawić mnie tutaj zupełnie samego.
- Idę tylko pod prysznic.
- ,, Tylko pod prysznic"- zacytował mnie Jeydon.- To brzmi jak ,, wyjeżdżam na tydzień, ale bez obaw, to tylko tydzień".
- Nie przesadzaj- powiedziałam i pocałowałam go czule.
- No, no, jeszcze kilka takich pocałunków, a nigdzie Cie nie puszczę- powiedział ze śmiechem.- Idź już, bo się rozmyślę.
Zaśmiałam się i poszłam do łazienki.
   Gdy wyszłam, Jeydona nie było w sypialni. Zeszłam na dół, ale tam też go nie było.
- Jeydon? Jeydon!- Poszłam sprawdzić do pokoju, w którym Jeydon miał ,,gabinet", po czym jeszcze raz przeszukałam całe mieszkanie. Nigdzie go nie było. Pobiegłam ponownie na górę po telefon. Miałam dwa nieodebrane połączenia od Sama i jedną wiadomość, również od niego.

   Daj znać, jak pojedziesz do domu. Nie chcę spowiadać się tacie, dlaczego nie wróciliśmy razem, i tak był pełny obaw :p ,,Bawcie" się dobrze :)

   Strasznie śmieszne, pomyślałam i wybrałam numer Jeydona, ale ten nie odbierał telefonu. Miałam w głowie najczarniejsze myśli, jednak zmęczenie dawało mi się strasznie we znaki i nawet nie wiem kiedy zasnęłam...
   Przebudziłam się dokładnie o siódmej nad ranem, a więc dwadzieścia minut po tym, jak ostatni raz sprawdzałam, czy Jeydon nie oddzwonił.
- Śpisz?- Zapytał Jeydon, kładąc się obok mnie.
- Nie, nie- odparłam lekko zaspanym głosem.
- Przecież widzę- stwierdził z uśmiechem.- Dawno wyszłaś z tej łazienki?
- Nie. Tak.
- To tak czy nie?- Zaśmiał się.
- Tak. Gdzie byłeś?
- W sklepie. Nie miałem nic do jedzenia.
- I dlatego nie mogłeś odebrać?
- Prowadziłem samochód, gdy dzwoniłaś. Tak długo tam siedziałaś...- Westchnął.- Idziemy spać?- Zapytał, głaszcząc mnie po głowie.
- Chyba mi się odechciało- odparłam, a Jeydon uśmiechnął się łobuzersko.
- Dlaczego mi się tak przyglądasz?- Zapytał, przewracając się tak, żeby lepiej mnie widzieć.
- Bo dawno się tak nie uśmiechałeś- odparłam całkiem szczerze.
- Naprawdę?- Spojrzał na mnie zdziwiony.
- Mhm- mruknęłam.
- Obiecuję poprawę.
- Kocham Cię- powiedziałam i musnęłam jego wargi.
- Niemożliwe- powiedział, uśmiechając się.
- Co niemożliwe?
- Kimkolwiek jesteś, oddaj mi moją Amy- powiedział ze śmiechem.
- O co Ci chodzi?
- O to, że dawno Cię takiej nie widziałem- powiedział.
- A może jaśniej?
- Oj, chodzi mi o to, że znowu jest tak fajnie, jak było na początku. Znowu tak dużo się uśmiechasz i w ogóle jest tak... fajnie- powiedział i mocno mnie przytulił.
- Kimkolwiek jesteś, oddaj mi mojego Jeydona- powiedziałam i odsunęłam się lekko.
- Słucham?
- Dawno Cię takiego nie widziałam- odparłam.- Mój Jeydon znowu uśmiecha się w sposób, jaki lubię najbardziej no i jest już prawie oficjalnie moim narzeczonym.
- Na śmierć zapomniałem- powiedział.- widziałaś, jak Ryanowi zrzedła mina? Zatkało go.
- A więc oświadczyłeś mi się po to, żeby zrobić Ryanowi na złość?
- Nie, to nie tak. Ale ucieszyłem się, że to ja mam nad nim przewagę. Z resztą, nie ważne, kto jest lepszy. Ważne, że jesteśmy szczęśliwi. Tylko to się liczy, prawda? Tylko Ty i ja.
- Oczywiście. Możemy nie poruszać tematu Ryana?
- Możemy. Przepraszam.
- I proszę Cię, skończ z tą chorą rywalizacją. To już nie jest ani zabawne, ani śmieszne... Powoli staje się wręcz nudne.
- Dobrze, nie denerwuj się już. obiecałem.
- Ok, ok.
- Amy Wale- powiedział Jeydon.- Całkiem ładnie brzmi. O wiele lepiej, niż z jakimkolwiek innym nazwiskiem. Jestem ciekawy, jak zareaguje Twój tata.
- Też jestem tego ciekawa. Boję się, że powie coś niemiłego.
- Dlaczego miałby coś takiego zrobić?- Zapytał Jeydon, bawiąc się moją dłonią.
- Nie wiem. Chyba dlatego, że zapewne nie przypuszczał, że jego córka ma już całkiem poważne plany na przyszłość. Spójrz na to z innej strony: jego starszy syn nie ma nawet dziewczyny, ba! on nawet z nikim się nie spotyka, a jego młodsza córka jest już zaręczona.
- No tak, ale chyba zależy mu na tym, żebyś była szczęśliwa, prawda?
- Chyba tak.
- No właśnie.
- A Twoi rodzice? Kiedy im powiemy?
- Oni już wiedzą- powiedział Jeydon z szerokim uśmiechem.
- Jak to?
- No, mama wiedziała o tym, że chcę Ci się oświadczyć tak oficjalnie już w tamtym roku, przed sylwestrem, ale bałem się, że możesz się nie zgodzić. Czekałem na odpowiedni moment i takim okazały sie Twoje urodziny. Z resztą, jak tylko powiedziałem jej, że wybrałem tę okazję, kazała napisać mi smsa, czy się zgodziłaś. Denerwowała się chyba bardziej ode mnie.
- A tata?
- Chyba nie chcesz usłyszeć, co powiedział.
- Właśnie, że chcę.
- Nie, Amy, nie chcesz- powiedział gniewnie i puścił moją dłoń.
- Jeydon- powiedziałam i uniosłam jego głowę, tak by spojrzał na mnie.- Spokojnie. Nie musisz się tak unosić.
- Przepraszam. Nie mam ostatnio z ojcem dobrego kontaktu. Nie akceptuje tego, że robię swoje, rozumiesz? On wymyślił dla mnie inny plan na życie.
- Ok. Rozumiem.
- Kocham Cię- powiedział Jeydon i przyciągnął mnie do siebie.- Chciałabyś wziąc ślub w Paryżu?
- Ślub?- Zapytałam zaskoczona.
- No tak, ślub. Jesteś moją narzeczoną, więc chyba logiczne, że myślę o ślubie.
- Jeydon, zwolnij. Przecież jeszcze nie powiedzieliśmy o tym tacie.
- Czy tata ma coś do gadania w kwestii naszego ślubu?
- Jeydon, poczekajmy jeszcze z tym ślubem, ok? Jest dobrze tak, jak jest. W pewnym sensie jestesmy nawet do przodu. Nikt z naszych znajomych nie jest zaręczony.
- Tak, masz rację. Skończmy najpierw szkołę. Ale Paryż byłby chyba odpowiedni, prawda?
- Dlaczego akurat Paryż?
- Jak to dlaczego Paryż? Nie chciałabyś wziąć ślubu w Paryżu? Najpopularniejszym mieście zakochanych?
- Równie dobrze moglibyśmy wziąć ślub w Veronie- odparłam.
- Amy...- Westchnął.- Może być i Verona.
- Nie chcę brać ślubu w Veronie.
- Las Vegas?
- Nie.
- Londyn?
- Nie.
- Hawaje?- Zgadywał.
- Nie.
- Yyy... Los Angeles?
- Nie.
- No to gdzie?- Zapytał zniecierpliwiony.
- Tutaj.
- Jak to tutaj?
- Tutaj. W Kanadzie.
- Naprawdę?
- Mhm. I wesele dla najbliższych.
- Naprawdę marzysz o takim ślubie?
- Tak, Jeydon. Nie potrzebuję życia w przepychu. Chcę, żeby zostało tak, jak jest. Bez kamer, bez fleszy, bez sławnych przyjaciół.
- Justin jest sławny- wtrącił Jeydon.
- Dobrze wiesz, że nie o to mi chodzi...
- Ok, ok. Już wszystko wiem. Tylko trochę nie rozumiem.
- Czego tutaj nie rozumiesz?
- Tego, że nie chcesz pięknej scenerii, białej sukni...
- Kto powiedział, że tego nie chcę?
- Nooo...
- To wszystko można stworzyć tutaj. Jeydon, dla mnie liczy się tylko to, żeby to z Tobą wziąć ślub, i żeby byli przy tym nasi najbliżsi.
- Rozumiem- powiedział i pocałował mnie czule.- Razem do końca świata.
- I o jeden dzień dłużej- dodałam i tym razem to ja go pocałowałam.
- Hmmm... Skoro masz urodziny, to może taki mały prezent...- Szepnął Jeydon i przewrócił mnie na plecy.- To może...- Nachylił się nade mną z łobuzerskim uśmiechem.
- A ten prezent to dla Ciebie czy dla mnie?- Zapytałam ze śmiechem.
- No wiesz- odparł.- Jak możesz nie wierzyć w moje dobre intencje?- Zapytał i musnął nosem moją szyję.
- Mogę, mogę- zaśmiałam się i pocałowałam go.
- No to jak?- Zapytał, wplatając ręce w moje włosy.
- Chyba muszę się zastanowić- oznajmiłam i przypomniałam sobie, że Jeydon ma dla mnie w Atlancie niespodziankę, której nie chciał mi wyjawić.- Hmmm... Chcesz ofiarować mi prezent numer trzy, ale to będzie zupełnie nie po kolei.
- Jak to?- Zapytał Jeydon, patrząc mi w oczy.
- Prezent numer jeden przyjął postać pierścionka zaręczynowego- zaczęłam.
- No tak.
- Prezent numer trzy będzie... Będzie w zasadzie bez postaci.
- No, można tak powiedzieć- powiedział Jeydon ze śmiechem.
- A prezent numer dwa?
- Również będzie wspólny.
- Nic mi to nie mówi.
- Bo nie miało mówić- wyszczerzył się i musnął moje usta.
- O nie, nic z tego. Ja chcę otrzymać wszystkie prezenty po kolei.
- Koncert życzeń?
- A po drugie, to jest niesprawiedliwe.
- Niesprawiedliwym uważasz to, że dostajesz trzy prezenty od jednej osoby?- Zapytał, uśmiechając się szeroko. Nie zamierzał wyjawić mi tajemnicy.
- Niesprawiedliwym uważam to, że muszę dzielić się tymi prezentami z Tobą- uśmiechnęłam się.
- Jeśli to dla Ciebie taka tortura- powiedział i nie dotykając mnie, położył się obok.
- Nie o to mi chodziło- powiedziałam i położyłam się na jego klatce piersiowej tak, by móc patrzeć w jego oczy.- Powiedz mi- poprosiłam.
- I co z tego będę miał?
- Wspólny prezent numer trzy.
- Tak więc chyba będę trzymał Cię w niepewności, bo prezent numer trzy wcale nie musi być wspólny- powiedział Jeydon, próbując zamaskować rozbawienie.
- Jak to nie musi być wspólny?- Zdziwiłam się.
- Po części już masz prezent numer trzy. Całego mnie. I już z tego korzystasz- nie pohamował rozbawienie i wyszczerzył się.
- W jaki sposób?
- Leżysz na mojej super ekstra wyćwiczonej specjalnie dla Ciebie klacie.
- Jesteś bezczelny- odparłam i położyłam się do niego plecami.
- A więc wojna?- Zapytał, obracając mnie do siebie.
- Tak.
- Ok- wstał, po czym wziął mnie na ręce i wrzucił pod prysznic. Zamknął kabinę i puścił zimną wodę, ale tylko na chwilkę.
- Zwariowałeś?!
- Nie, wcale nie. To było na ostudzenie- wyszczerzył się i zdjął bluzkę, a w następnej kolejności spodnie i dołączył do mnie.
- Tylko nie zimny prysznic!- Pisnęłam, gdy zbliżył się do mnie.
- Nie ufasz mi?- Zapytał z uśmiechem.
- Zaczynam mieć poważne wątpliwości, czy nie zaręczyłam się z psychopatą- odparłam.
- Przyszedłem Cię tylko ogrzać- powiedział spokojnie i puścił ciepłą wodę.- Mogę powiedzieć Ci, co to za prezent, ale pod warunkiem. że trochę zmienimy kolejność- mruknął i spojrzał na mnie. Wyglądał niesamowicie. Woda kapała mu z włosów, ciekła po twarzy, po klatce piersiowej i po wszystkich mięśniach brzucha.
- Mam Ci wierzyć po tym, jak wrzuciłeś mnie pod lodowatą wodę?- Zapytałam, ale ten tylko uśmiechnął się i zdjął ze mnie przemoczoną bluzkę, w której przywykłam chodzić, gdy byłam u Jeydona.
- No to jak z tym prezentem?- Wyszczerzył się i pocałował mnie czule.

- śniadanie do łóżka, pani Wale- szepnął Jeydon, stawiając tacę na stoliku nocnym.
- Która godzina?- Zapytałam, przeciągając się.
- Druga- odparł spokojnie i położył się obok mnie.
- Jak to druga?!
- Druga po południu. Coś nie tak?
- Matko, tata mnie zabije- jęknęłam.
- Spokojnie, przecież oficjalnie jesteś z Samem u mnie.
- Z Samem?- Zdziwiłam się.
- No tak. I od piętnastu minut jest to jak najbardziej prawdziwe.
- Sam tutaj jest?
- Mhm. Siedzi w salonie. Jedz, bo wystygnie- pospieszył mnie Jeydon.
- Muszę jechać do domu. O nie... Nie mam ciuchów- westchnęłam, a Jeydon spojrzał na mnie pytająco.
- Nie pojadę w Twojej bluzce- oznajmiłam.
- Nie, żebym miał coś przeciwko, no ale przecież możesz jechać w sukience, w której byłaś wczoraj.
- No tak. Gdzie ona jest?
- Wisi na krześle.
- No tak- odparłam spokojnie.
- Jedz- Jeydon uśmiechnął się.
- Może zejdziemy na dół do Sama?
- Nie trzeba. Ogląda mecz. Śniadanie tez już jadł, przed chwilą.
   Uśmiechnęłam się i zaczęłam jeść.
- Odwieziesz nas?- Zapytałam, patrząc na niego.
- Chyba nie sądziłaś, że puszczę Cie piechotą. Odwiozę- zapewnił.
- Dzięki.
- A o piątej jesteśmy umówieni na kolację- dodał. Spojrzałam na niego pytająco.
- Twoja babcia mnie zaprosiła.
- Babcia?
- Mhm. Ona też już wie.
- Boże, jaka Ty jesteś papla- westchnęłam.
- Jak Ty mało jeszcze wiesz- skomentował Jeydon i musnął moje usta.
- Taaak, całkiem romantyczne Jeydon. Całujesz mnie, kiedy jem.
- Tam był dżem- uśmiechnął się łobuzersko.


- Widzimy się o piątej, tak?- Upewniłam się, gdy Jeydon zaparkował na naszym podjeździe.
- Tak o piątej.
- Ok. To pa- powiedziałam i pocałowałam go.
- Sam?
- Co jest?- Zapytał Sam, który opuścił już samochód i czekał na mnie.
- Spróbuj jakoś nastawić ojca...
- Spokojna Twoja głowa, szwagier- Sam wyszczerzył się.
- Na razie.
- Nara- Sam pomachał mu i weszliśmy do domu.


*********************************************************************************


Schodzę na psy, znowu muszę Was przepraszać :(


A więc: PRZEPRASZAM

Która postać z mojego bloga podoba Wam się najbardziej?
O odpowiedzi proszę w komentarzach :)

No teraz następny post po 15 Waszych komentarzach :) Ciekawe, w jakim czasie tyle wyklikacie :)
+ Tym razem nie przewiduję żadnych spóźnień