Rozdział 56

- Ładnie to tak kłamać i tym razem wzbudzać moją zazdrość?- Zapytał Jeydon, gdy wchodziłam do swojego pokoju w akademiku. Ze strachu aż podskoczyłam. Siedział na krześle, podpierając głowę rękoma. Miał na sobie białą bluzkę z krótkim rękawem w serek, która delikatnie opinała jego mięśnie.
- Przestraszyłeś mnie- powiedziałam i zamknęłam drzwi.
- Dlaczego to robisz?- Zapytał, w momencie znajdując się przy mnie.
- Bo mam dosyć Twoich żałosnych podejrzeń- odparłam i wyminęłam go.
- Skończysz ten projekt w tydzień?- Zapytał błagalnie. Podeszłam do ramy łóżka i uśmiechnęłam się.
- Nie ma żadnego projektu- powiedziałam poważnie i położyłam torbę na podłogę, po czym położyłam się na łóżku.
- Amy- westchnął Jeydon i usiadł obok mnie.- Szczerość za szczerość, ok?
- Ok- odparłam, nie bardzo wiedząc, do czego zmierza.
- Co czułaś wtedy... No wiesz... Wtedy, u Ciebie w domu?
- Tak ogólnie?
- Nie. Jakie emocje odczuwałaś w stosunku do mnie?
- Byłam na Ciebie wściekła, zła... Ale nie potrafiłam Cię też zrozumieć. Czułam bezradność. Nie wiedziałam co powiedzieć i jak się zachować. Po czyjej stronie mam stanąć. Chciałam się na Ciebie rzucić, jakoś Cię powstrzymać. Nie wiem. Chciałabym móc wtedy zamknąć Ci buzię i wyprowadzić Cię, zanim cokolwiek powiesz i zrobisz. Albo najlepiej cofnąć czas, tak, żeby Ryan wszedł dopiero po Waszym przyjeździe. To chyba wszystko- powiedziałam i spojrzałam na Jeydona, który intensywnie próbował sobie poukładać wszystko w głowie.
- To wszystko jest bardziej skomplikowane niż myślałem...- Mruknął i położył się obok mnie.
- Mogę teraz ja o coś zapytać?
- Oczywiście.
- Dlaczego wtedy po mnie nie przyjechałeś. Tak bardzo się cieszyłam, że wreszcie spędzimy  trochę czasu razem...
- Próbowałem pozbyć się Seleny- odparł szybko Jeydon.
- Co?!- Zapytałam, podnosząc się do pozycji siedzącej.
- Próbowałem pozbyć się Seleny- powtórzył Jeydon spokojnie.- Naprawdę, możesz spytać mamy. Przyszła razem z Hailey, tuż przed Sel...
- Zdrabniasz jej imię?- Zapytałam, coraz bardziej nie dowierzając w to, co słyszę.
- Oj, wszyscy do niej tak mówią, to z przyzwyczajenia.
- A może to ja powinnam Cię zacząć o coś podejrzewać, co?- Nie wytrzymałam i wstałam.
- Amy, przecież wiesz, że to nie tak. Zapytaj mamy, ona to wszystko potwierdzi- powiedział i usiadł na łóżku.
- Możesz mi wytłumaczyć, czemu Ona się tak strasznie w to wszystko wpieprza?
- Nie wiem.
- Możesz czy nie? To Twoja przyjaciółka.
- Przestań- powiedział i wstał.- Nie wiem, co mam Ci jeszcze powiedzieć- podszedł do mnie i ujął moją twarz w dłoniach.- Jesteś Ty i tylko Ty. Liczysz się Ty i tylko Ty. Chcę być z Tobą i tylko z Tobą. Kocham Ciebie i tylko Ciebie. Nic się nie zmieniło i nie zmieni, rozumiesz?
- Tak, Jeydon. Ja się wszystkiego po prostu boję. To wszystko po prostu za szybko się dzieje. Już nie nadążam.
- Żałujesz?
- Czego mam żałować?
- Nie wiem, na przykład tego, że zaczęliśmy tak szybko stanowić jedność pod każdym względem? Że ze mną straciłaś to, co najważniejsze? Że jesteś ze mną, a nie z kimś innym?- Zapytał i nieco spochmurniał. Zrobił krok w tył.
- Nie żałuję tego, że przeżyłam z Tobą to wszystko. Myślę tylko, że to trochę za szybko poszło. Jeydon...- szepnęłam i podeszłam do niego. Był już tak strasznie wysoki, że nawet gdy stanęłam na palcach, nadal był dla mnie olbrzymem.- Niczego nie żałuję. Jestem z Tobą szczęśliwa. Nie odbieraj mi do tego powodów, dobrze?
- Amy- szepnął i wtulił się we mnie. Musiało to wyglądać komicznie...
- Jeydon, co się dzieje?- Zapytałam szeptem, bojąc się przerwać tej ciszy.
- Chce dla Ciebie jak najlepiej, a w ogóle mi nie wychodzi.
- Skarbie, jest naprawdę dobrze. Po prostu tutaj ze mną bądź, już nigdzie nie odchodź, dobrze? I zaufaj mi.
- Ufam. Ufam- powtórzył i podniósł mnie. Oplotłam nogami jego biodra, a on delikatnie muskał moje usta. Usiadł ze mną na łóżku i bardzo mocno mnie przytulił.
- Jutro mam sprawdzian z geografii- jęknęłam i położyłam głowę na jego ramieniu.
- Jesteś mistrzem- powiedział i dałabym sobie uciąć głowę, że się uśmiechnął.
- Co takiego?
- Jesteś mistrzem. Zawsze potrafisz tak szybko zmienić temat, albo powiedzieć coś, co kompletnie nie pasuje do sytuacji- wyjaśnił, a ja spojrzałam na niego i udałam obrażoną.
- Dzięki- syknęłam i już chciałam zejść, ale Jeydon mnie przytrzymał.
- Hej, szkrabie, nie złość się. Nie byłabyś sobą, gdybyś czegoś nie powiedziała, prawda?- Powiedział i zaśmiał się.
- Przeginasz. I nie mów do mnie szkrabie- oznajmiłam i zaczęłam mu się wyrywać.
- Ale ja między innymi za to Cię kocham- Jeydon wyszczerzył się i chciał mnie pocałować, ale udało mi się w ostatniej chwili odwrócić głowę i tylko musnął mój policzek. Spojrzałam na zegarek i zastygłam.
- Obiad- rzuciłam i wyrwałam się Jeydonowi. Gdy chwyciłam już klamkę, odwróciłam się do Jeydona- Niczego nie ruszaj, nie wychodź stąd, a jak ktoś będzie wchodził, to schowaj się pod łóżko- posłałam mu buziaka i pognałam na jadalnię. Wszystkie dziewczyny już siedziały, tylko moje miejsce pozostawało puste. Obiegłam szybko stół i usiadłam na swoim krześle. Pani Hopkins podeszła do mnie. Wszystkie dziewczyny momentalnie ucichły.
- Panienko Wyse, czy może mi panienka wyjaśnić, dlaczego panienka spóźniła się na obiad?
- Tak, proszę pani- odparłam i wstałam. Nie wiem, dlaczego. Po prostu czułam, że tak trzeba.- Po przyjeździe ze szkoły postanowiłam się trochę odświeżyć. Po prostu straciłam poczucie czasu i nawet nie zauważyłam, że już pora obiadu, więc szybko się ubrałam i przybiegłam. Obiecuję, że taka sytuacja nigdy się nie powtórzy.
- Przyjmuję wytłumaczenie, aczkolwiek chciałabym, żebyś przyszła po obiedzie do pokoju wspólnego i poświęciła pół godziny słabszym uczennicom- powiedziała pani Hopkins i oddaliła się do swojego stolika.
- Dobrze się składa, mamy zadanie z angielskiego, którego kompletnie nie rozumiemy- powiedziała Love i wyszczerzyła się.
- Dziewczyny, ratujecie mi tyłek- powiedziałam i uśmiechnęłam się do nich.
- Nie przesadzaj- powiedziała Hope i zaczęła jeść. Love również sięgnęła po łyżkę, a ja siedziałam i gapiłam się w talerz, próbując zrozumieć, co się w nim znajduje. Nie przypominało to w niczym jakiegoś tam tradycyjnego mięsa z Hiszpanii, ani jakiegokolwiek mięsa. Próbowałam sobie dokładnie przypomnieć, czy przeczytałam menu. Tak, na pewno czytałam dzisiaj rano, po wyjściu z łazienki.
- Dlaczego nie jesz?- Zapytała Love, rozgrzebując „to coś”.
- Bo zupełnie nie wiem, co to jest, a poza tym to coś wygląda bardzo nieapetycznie.
- Masz rację- stwierdziła Hope, wypluwając wszystko ze swojej buzi w serwetkę.- Tylko Love może jeść to świństwo.
- Nie świństwo, tylko ślimaki- odparła Love, kręcąc głową.- Zmienili menu. Rano było inne, ale potem wisiały erraty. Nie widziałaś?
- Nie zauważyłam- odparłam zgodnie z prawdą i odsunęłam od siebie talerz.
- Nie będziesz jeść?- Zapytała Love, zerkając na mój talerz.
- Nie, chyba nie przepadam za ślimakami.
- Mogę?
- Jasne- odparłam i podsunęłam jej mój talerz, a ona jednym ruchem sztućców zrzuciła ślimaki na swój talerz.
- Zaraz się porzygam- oznajmiła Hope i odwróciła się plecami do Love.
- Hope, ja jem!- Love upomniała ją i powróciła do jedzenia.
- Dobrze, że na kolację są francuskie bagietki, bo chodziłabym cały dzień głodna.
- Przecież jadłaś śniadanie- napomniała Love z pełną buzią.
- Ah, tak, o siódmej rano. Dziękuję bardzo- Hope spojrzała na nią i pokręciła głową.- Jedz lepiej te swoje ślimaki.
   Gdy wszyscy skończyli jeść, mogłyśmy nareszcie wyjść.
- Za piętnaście minut?- Zapytałam przy wyjściu.
- Oczywiście- odparła Love i razem z Hope odeszły w przeciwna stronę, więc ruszyłam do swojego pokoju. Gdy otwierałam drzwi, usłyszałam tylko głuchy łomot i kiedy weszłam, myślałam, że przewrócę się ze śmiechu. Jeydon leżał jak długi na podłodze i nie wiedział, co zrobić.
- Śmieszne, śmieszne- powiedział, wstając.- Sama kazałaś mi się chować- usiadł obrażony na łóżku. Musiałam chwilę poczekać, aż się uspokoję i dopiero wtedy mogłam do niego podejść.
- Przepraszam- spojrzałam mu w oczy i pocałowałam go.- Mogę mieć do Ciebie prośbę?
- No nie wiem- odparł.- Jeszcze przed chwilą się ze mnie śmiałaś.
- Bardzo Cię proszę- powiedziałam błagalnym tonem i wgramoliłam się na jego kolana.
- No ok, tylko powiedz, co to takiego.
- Masz tutaj dwie bardzo fajne fanki. Podpisałbyś im się na kartkach?
- Amy, błagam... Jak ktoś się dowie, że tutaj jestem, to wiesz, co się stanie?
- Jeydon, nikt się nie dowie, obiecuję- spojrzałam na niego błagalnie i oparłam dłonie na jego torsie. To zawsze działa.
- No nie wiem...
- Tak bardzo ładnie Cię proszę...
- No dobra. Ale tylko tym dwóm, ok? Nikogo więcej.
- Jasne. Kocham Cię, wiesz?
- A wiesz, że ja nigdy nie potrafię rozkorzenić, kiedy Ci ulegam?- Wyszczerzył się i spojrzał mi w oczy.- A co dostanę w nagrodę?
- Buziaka- oznajmiłam, pocałowałam go w policzek, wzięłam książkę do angielskiego i stanęłam przy drzwiach.- Za karę muszę Ci uciec na pół godziny. Ale tylko na pól i wracam. Kocham Cię- krzyknęłam i popędziłam do sali wspólnej. Dziewczyn jeszcze nie było, więc rozłożyłam książkę i zajęłam obok siebie dwa miejsca. Love i Hope weszły po pięciu minutach i od razu mnie znalazły; dosiadły się do mnie.
- Mam dla Was niespodziankę w zamian za to, że ratujecie mi tyłek. Gdyby nie Wy,musiałabym odrabiać to zadanie z jakimiś nudziarami.
- Niespodziankę?- Zdziwiła się Hope.
- Nienawidzę niespodzianek- dodała Love.
- Oj, nie marudźcie. Spodoba Wam się- powiedziałam i zabrałam się do roboty.
   Gdy skończyłyśmy, dziewczyny były mega zadowolone.
- To wcale nie było takie trudne- skomentowała Love i wstała.- Ale gdyby nie Amy, siedziałabym nad tym do nocy.
- Ja nawet do nocy chyba bym tego nie skończyła. Dzięki, Amy.
- Nie przesadzajcie- powiedziałam i przepuściłam je w drzwiach.- Za pięć minut u mnie. Weźcie kartki.
- Kartki? Po co kartki?
- Oj, zobaczysz- mrugnęłam do Love i pobiegłam do swojego pokoju. Jeydon leżał na łóżku i bawił się moim zeszytem do francuskiego. Nie schował się, kiedy wchodziłam, tylko zaledwie odwrócił głowę.
- Jestem- powiedziałam zdyszana i usiadłam obok niego.
- Czekałem godzinę- powiedział niezadowolony, odłożył zeszyt na stolik nocny i przewrócił się na brzuch, żeby móc na mnie spojrzeć.
- I stało Ci się coś?- Zapytałam, uśmiechając się na widok jego miny.
- No niby nie, ale...- Nie skończył, bo zamknęłam mu usta pocałunkiem.
- Już ok?
- Nie wybaczyłaś mi trochę pochopnie?- Zapytał ni z gruszki, ni z pietruszki.
- Słucham?
- No, nie wydaje Ci się, że powinienem zabiegać teraz o Twoje względy, przepraszać i w ogóle?
- Jeydon, nie rozumiem, o co Ci chodzi...
- Nie uważasz, że za mało się staram?- Spytał i spuścił wzrok.
- Biorąc pod uwagę to, że przez cały czas Cię nie było, a teraz siedzisz tutaj, to chyba robisz wystarczająco dużo.
- Amy- powiedział zirytowany.- Powinienem zabierać Cię do kina, na romantyczne spacery, a nie tylko z Tobą siedzieć.
- To na co czekasz?
- Chcesz wyjść w taką pogodę?
- No właśnie- westchnęłam.
- Możesz się stąd wyrwać?
- To znaczy?
- No, musisz po szkole od razu być tutaj?
- No, niby nie.
- To jutro Cię porywam.
- Że co?
- Porywam Cię, nooo- powiedział, wstał, obszedł łóżko i wziął mnie na ręce.
- Puszczaj, idioto- powiedziałam ze śmiechem.
- Idioto, tak?- Zapytał i połaskotał mnie.
- Tak.
- Tak?
- Tak.
- Tak?
- Jeydon, przestań mnie łaskotać!
- Dobrze- odparł i uśmiechnął się do mnie.
- Co?
- Chciałaś, żebym przestał Cię łaskotać, prawda?
- No tak, ale?
- Ale mam łaskotać dalej tak?- Wyszczerzył się i znowu zaczął mnie łaskotać.
- Nie, nie, nie!- Krzyczałam, śmiejąc się. Nagle ktoś mocno zapukał do drzwi. Jeydon zamarł w bezruchu i spojrzał na mnie.
- Jak to jakaś babka, to mamy przechlapane- szepnęłam i spojrzałam na Jeydona piorunującym wzrokiem.
- Czy ja kazałem Ci się tak wydzierać?- Zapytał, również szeptem.
- Nie, ale ja nie kazałam Ci się łaskotać- odparłam, a Jeydon puścił mnie na ziemię, bo ktoś zastukał ponownie, tym razem głośniej.
- Dobra, moja wina.
- Idź do łazienki- nakazałam i podeszłam do drzwi. Gdy tylko Jeydon zniknął w łazience, otworzyłam je,
- Jeeej, pukamy i pukamy- oświadczyła Love i weszła do mojego pokoju, a za nią Hope.
- Ale mnie wystraszyłyście- zamknęłam drzwi i spojrzałam na Hope i Love, które nerwowo się rozglądały.- Jeydon!- Zawołałam, a on wyszedł z łazienki. Hope dosłownie zamurowało.
- Jeydon Wale?!- Zapytała Love, nieco się rozluźniając.
- We własnej osobie- odparł Jeydon z uśmiechem.
- Wasza niespodzianka- powiedziałam i podeszłam do Jeydona.
- Jestem Love- powiedziała i wyciągnęła rękę, żeby się z nim przywitać, ale Jeydon przytulił ją lekko. Hope nadal stała w bezruchu.
- A Ty? Jak się nazywasz?- Jeydon zwrócił się do Hope.
- Je... Je... Jestem Hope- wydukała, a Love wybuchnęła szczerym śmiechem. Ja próbowałam się powstrzymywać, ale średnio mi to wychodziło. Hope spłonęła rumieńcem.
- Miło mi Was poznać- Jeydon po raz kolejny się uśmiechnął i przytulił Hope.
- Macie te kartki?- Zapytałam Love, bo Hope nadal stała jak posąg, nadal wpatrując się w Jeydona.
- Mamy, prawda, Hope?
- Tak- odparła szybko i podała swoją Jeydonowi, a ten ładnie naskrobał im na kartkach autograf z dedykacją.
- Czyli wróciliście do siebie?- Zapytała Love z uśmiechem tak, żeby Hope jej nie usłyszała.
- Tak.
- Hope miała nadzieję, że nie- dodała Love i wybuchnęłyśmy śmiechem.
   Przesiedzieliśmy wszyscy razem aż do kolacji, opowiadając sobie nawzajem połowę swojego życia. Jeydon wydawał się być zadowolony ze spotkania prawie tak bardzo, jak Love i Hope, a w szczególności ta druga.

********************************************************************************

Dałam ciała z tym rozdziałem, nie ma co...


Nie wiem, co wymyślić -.-

Ale obejrzymy kilka filmów typu love story i coś się wymyśli, prawda?



XOXO ♥